Door: Peter Heiligers,  25 mei 2014
Huisje bouwen...

Eindelijk.. vakantietijd pfffff. Eindelijk verlost van 'der Miel ' onze meester van de 5e klas schooljaar 1966 - 1967, Ik had dat schooljaar zo goed afgelegd (vooral het Kerkbezoek), dat ik nog eens op herhaling mocht.

Voor ons was een vakantiereis naar de zon niet weggelegd, dus zochten we ons vertier in de buurt rondom Kasteel Haeren. Lekker in de natuur, kamperen in het bos. Alleen de behuizing die we toen gebruikten beviel ons niet zo, een door onszelf gegraven kil gat in de grond afgedekt met takken, een stuk plastic en voor de rest bladeren en gras.
Wij (Theo Retera, Caspar Beckers, Servé Hoenjet, Herman Boosten en Ikzelf), hadden toen het plan om een echt HUISJE te gaan bouwen.
Het toeval was ons gunstig gestemd want de NS had besloten de oude spoorbielzen te vervangen voor nieuwe, dus...
Wij een onderstel van een kinderwagen georganiseerd en op naar de spoorbrug nabij het Kasteel. De oude bielzen leken ons minder geschikt dus dan maar de nieuwe pakken, hup.. van de spoorbrug afgooien en op het karretje naar de bouwplaats in het bos. Daar aangekomen werden de bielzen in de gegraven fundering naast elkaar rechtop gezet, een opening voor de ingang vrijlatend. Het dak werd gemaakt van oude deuren die ( toevallig !! ) in de schuur aan de rand van het bos lagen en ziezo ons huisje was na een paar dagen gebruiksklaar.
Wij hebben daar in ONS HUISJE de vakantie van ons leven beleefd.

De NS miste opeens een 30-40 tal nieuwe bielzen, maar wisten niet waar deze gebleven waren totdat...
Het werd Herfst, het weer guur en de bladeren vielen van de bomen OEPS.. Het huisje werd vanaf het spoor opeens zichtbaar, wat de spoorwegpolitie ook was opgevallen. Na een kortstondig onderzoek hadden ze een van de hoofdverdachten gevonden, het was de zoon van de eigenaar van het bosje, Boer Retera van Kasteel Haeren.
Theo Retera was er gloeiend bij, die mee naar kantoor en ondervraagd. Heb ik alleen gedaan was zijn antwoord, wat niet werd geloofd maar Theo hield voet bij stuk, voor de rest geen namen van medeplegers dus hoedje af voor Theo. Over de straf kan ik in mijn herinnering niets meer terug halen, maar het zal vast wel mee gevallen zijn.
Een al met al leuke herinnering aan onze jeugd, hoewel het best wel op het criminele af was.

Reageer



Voerendaal in vroegere jaren


Recht op in de grond als wand voor ons hutje.




Die paar bielzen gaan ze toch niet missen?!